Krabbels & Babbels

Vacatures

Stage

Verhalen… daar hou ik wel van. Je kunt er ook zoveel mee: je kunt ze lezen, beluisteren, verzinnen, vertellen, naspelen, delen,… De mogelijkheden zijn eindeloos.

De laatste dagen hoorde ik veel verhalen van kinderen, ouders, collega’s, vrienden en familie: een mix van moeilijke, moedige, grappige, lastige, prachtige en krachtige verhalen. Elk verhaal was uniek, maar toch hadden ze allen één ding gemeen: aan het einde ervan dacht ik steeds ‘ge-doet-da-goe-in-uw-kot’. En dat moeten we volhouden! Volhouden is de boodschap die ons ook dagelijks via de persconferentie bereikt.

Ik denk hierbij telkens aan een boek dat ik een tijdje geleden kocht. ‘Geluk voor kinderen’ van Leo Bormans, over een speelse zoektocht naar oprecht geluk en het bouwen van een warm nest. Hoewel de titel het misschien anders doet vermoeden, is het ook voor volwassenen een prachtig boek.

Geluk voor kinderen – Leo Bormans (uitgever: Lannoo)

Het is specifiek deze bladzijde die ik in gedachten had en die illustreert wat Steven Van Gucht ons wil zeggen: ‘niet opgeven nu’. Het bijpassende verhaal in het boek gaat over (! spoiler-alert !) een ganzenfamilie die een verre vlucht maakt naar een warmere plek. Voor Branta (de vogel in het verhaal) is het de eerste keer dat hij zo’n verre tocht zal maken. Hij aarzelt en vraagt zich af of het zal lukken. De ganzen vliegen om beurten op kop, zodat ze op andere momenten even kunnen uitrusten en daarna weer kunnen doorgaan. Het lukt Branta om te vliegen, om zo ver te vliegen, om op kop te vliegen. Het is een verhaal over moedig zijn en veerkracht ontwikkelen.

Meer informatie, tips and tricks over veerkracht vind je hier:

In deze tijden is het belangrijk om aandacht te hebben voor verbinding. En ‘sharing is caring’. Laten we daarom onze verhalen delen met elkaar.

Bron: Psyche Plus

In het boek van Leo Bormans speelt een vogel telkens de hoofdrol in de verhalen. Was jij deze week een geluksvogel, pechvogel, speelvogel, luie vogel, creatieve vogel, grappige vogel, bange vogel, moedige vogel,…? Denk even zelf of samen jouw zoon/dochter na. Deel jouw anekdote of het verhaal van je kind door een reactie na te laten op onze blog of op onze Facebookpagina.

Om alvast de drempel wat te verlagen, bijt ik zelf de spits af als ‘bange, maar moedige vogel’. Afgelopen weekend ging ik wandelen langs kleine paadjes en landweggetjes. Ik liep alleen tussen de velden ergens in the middle of nowhere, zalig. Tot ik ineens een paar meter verderop een grote hond op het midden van het pad naar mij zag staren (ja, ik heb schrik van honden). Ik bleef onmiddellijk stokstijf staan (mijn hartslag en zweetproductie veel hoger dan bij mijn looptoertje die ochtend!). Als psycholoog leg ik het vaak uit aan anderen: ‘vermijden houdt angst in stand’. Tja, tot ik het zelf moet toepassen… Vermijden was echter geen optie, de hond leek niet aan de kant te gaan en ik had weinig mogelijkheden. Op mijn stappen terugkeren en datzelfde pad bewandelen in de richting waaruit ik kwam, zou mij minstens 20 minuten kosten en mij geen garantie geven dat de hond mij niet zou volgen. Links en rechts had ik geen uitwijkmogelijkheden: weiland met prikkeldraad. Nog een paar 100 meter vooruit stappen en ik zou op een straat uitkomen, terug in de bewoonde wereld. Na een snelle evaluatie van de opties in mijn paniekerige hoofd, koos ik dus voor het laatste. Schoorvoetend kwam ik dichter in de richting van de hond die – tot mijn grote opluchting –  plots besloot om een tochtje door het weiland te gaan maken. Durf versus hond: 1-0! Eind goed al goed dus.

Alle verhalen zijn welkom (het maakt niet uit of ze uitgebreid, beknopt, vrolijk of net iets minder vrolijk zijn). Ons CAR-team hoopt alvast op veel respons, we zijn benieuwd om jullie reacties te lezen.

En euh… nog even dit meegeven: welke vogel jij ook bent, ‘ge-doet-da-goe-in-uw-kot’, hou vol!